Τα υλικά που χρησιμοποιούμε είτε ως δομικά στοιχεία είτε ως στοιχεία επικάλυψης ή διακόσμησης επιφανειών, επηρεάζονται άμεσα από την πρόσπτωση της ηλιακής ακτινοβολίας σε αυτά. Η ηλιακή ακτινοβολία μεταφέρει θερμότητα στα υλικά αυτά, τα οποία με τη σειρά τους επανεκπέμπουν ένα μέρος αυτής και αποθηκεύουν άλλο ένα μέρος αυξάνοντας τη θερμοκρασία τους. Η αποθηκευμένη θερμότητα επανεκπέμπεται στο περιβάλλον όταν η θερμοκρασιακές συνθήκες το επιτρέπουν (συνθήκες ροής ενέργειας) αυξάνοντας τη θερμοκρασία του αέρα στην εγγύτερη περιοχή.
Με βάση μετρήσεις που διεξήχθησαν σε τρεις κεντρικές και πολυσύχναστες περιοχές της Αθήνας (Εθνικός Κήπος, Πλατεία Νέας Σμύρνης, Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου) το καλοκαίρι του 2015 διαπιστώθηκε πως τα διάφορα υλικά, ανάλογα με τις θερμοφυσικές τους ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά τους αντιδρούν διαφορετικά στην έκθεσή τους στην ηλιακή ακτινοβολία. Οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν με το θερμόμετρο Meterman IR608 Infrared Thermometer και από απόσταση 1m κάθετα στην μετρούμενη επιφάνεια.
Τα αποτελέσματα των μετρήσεων απεικονίζονται στα παρακάτω γραφήματα.
Με βάση τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τις περιοχές μελέτης, διαπιστώνεται ότι τα υλικά όπως άσφαλτος, μέταλλο, μπετόν, τσιμεντόπλακες, χαλίκι, χώμα, κτλ. όταν βρίσκονται υπό συνθήκες έκθεσης στον ήλιο, ιδιαίτερα δε τις απογευματινές ώρες που η ηλιακή ακτινοβολία και η θερμοκρασία του περιβάλλοντος μεγιστοποιούνται, παρουσιάζουν σημαντικά υψηλότερη θερμοκρασία από την ατμοσφαιρική του εγγύτερου περιβάλλοντός τους. Αυτές οι θερμοκρασιακές διαφορές, βέβαια, αμβλύνονται στην περίπτωση που τα υλικά αυτά βρίσκονται υπό σκιά.
Στον αντίποδα, το πράσινο (γρασίδι, φυλλωσιά) υπό συνθήκες έκθεσης στον ήλιο εμφανίζει θερμοκρασίες που προσεγγίζουν την ατμοσφαιρική, άλλοτε ελαφρώς υψηλότερες και άλλοτε χαμηλότερες, ενώ υπό συνθήκες σκίασης διατηρεί θερμοκρασίες σαφώς χαμηλότερες του άμεσου περιβάλλοντός τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.
Οι υδάτινοι όγκοι, ανεξάρτητα με τις συνθήκες έκθεσης (έκθεση στον ήλιο ή σκίαση) διατηρούν καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας θερμοκρασίες σημαντικά χαμηλότερες της ατμοσφαιρικής, ενώ η τάση της καμπύλης θερμοκρασίας τους ακολουθεί την πορεία της αντίστοιχης τάσης της ατμοσφαιρικής θερμοκρασίας, διατηρώντας τις σημαντικές θερμοκρασιακές διαφορές που προαναφέρθηκαν.
Επιπλέον, από τη μελέτη προέκυψαν σαφείς ενδείξεις ότι πέραν της ηλιακής ακτινοβολίας, άλλοι παράγοντες, όπως οι τοπικές δομικές και χωροταξικές ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής αλλά και η ανθρωπογενής δραστηριότητα φαίνεται να επηρεάζουν σε κάποιο βαθμό τη θερμοκρασία των υλικών.
Με βάση τα παραπάνω, προτείνεται να αποφεύγεται η χρήση υλικών που απορροφούν σημαντικά ποσά ενέργειας (υλικά με υψηλή θερμοχωρητικότητα) και αυξάνουν την θερμοκρασία τους, καθώς στη συνέχεια λειτουργούν τα ίδια ως πομποί θερμότητας, κάτι που δεν είναι επιθυμητό κατά το σχεδιασμό.
Επιπλέον, καταδεικνύεται ακόμη περισσότερο η σημασία του πράσινου και των υδάτινων επιφανειών στη ρύθμιση του τοπικού μικροκλίματος, καθώς αυτά τα υλικά εμφανίζουν πολύ μικρότερη ευαισθησία στα ερεθίσματα που τείνουν να μεταβάλλουν τη θερμοκρασία τους.
Κατά την παρούσα μελέτη επιχειρήθηκε να εξαχθούν γενικά συμπεράσματα, μέσα από ένα μεγάλο αριθμό μετρήσεων, σχετικά με την τάση που εμφανίζουν διάφορα υλικά που συναντούμε συχνά στους δημόσιους υπαίθριους χώρους, να μεταβάλλουν τη θερμοκρασία τους ανάλογα με τα κλιματικά κυρίως ερεθίσματα που δέχονται. Προς αυτή την κατεύθυνση, κρίνεται αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο αυτοί οι παράγοντες επηρεάζουν τα υλικά (χρόνος έκθεσης στον ήλιο, επιρροή ακτινοβολίας), καθώς επίσης και του τρόπου που τα ίδια τα φυσικά χαρακτηριστικά των υλικών (θερμοχωρητικότητα, θερμική απορρόφηση, ανακλαστικότητα, χρώμα, υφή επιφάνειας κτλ.) συμβάλλουν στην απόκριση του υλικού στα ερεθίσματα που δέχεται σχετικά με τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του και την εκπομπή θερμότητας.
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.